සරත් තුරු පත්

කතාවක් ඇත
හැම සරත් තුරු පතකට
වතාවක් ඇවිත් ගිය
වසත් සමයක් ගැන

දළු දැමුණු පිනි වැටුණු
හරිතව ඔප දැමුණු
දවස් අග
හිරු රැස ද සරතැස ද
මඳ පවන් මල් වැහි ද
උරාගෙන
රන්පාට ට වියපත් වුණ

ඇලීගෙන තුරු කඳට
සැඳෑ කල
මැසිවිලි නොකී තුරු පත

රන් පත මතින් රතුවට
තිත් ලප සෙමෙන් මතුවෙත
සෙලවෙන විටත් නටු අග
කඳුළැලි නො දුන් තුරුපත

සඳින් සඳ ගෙවී ගිය
මතක ඍතු ය
වෙනස් කොට කලින් කල
නො ලියූ කතාවක පාට ගැල්වුව

පුපුරවා කාලය
ලේ ගලා ගෙන සියොළඟ
නටුවෙන් මිදෙයි හෙමිහිට
රතු පාට සරත් තුරු පත

කතාවක් ඇත
හැම සරත් තුරු පතකට
වතාවක් ඇවිත් ගිය
වසත් සමයක් ගැන

මහ පාර මියැදුණි.

මහ පාර මිය ගොසිනි
දරා ගනු බැරි තැන
පර මල් සුවඳ

හොවා ළය සෙනෙහසින්
සුරැක සුසිනිඳු පෙති
ලියා සොඳුරුම කවි
මලකට නමක් දුන් හැටි

මලකට වුව
පිපෙන්නට සහ වැටෙන්නට
කාලයක් ඇත
කිහිරඟුරු මහ පාර
දැන ගත යුතුව තිබුණි ඒ බව

තුරු හිසෙහි නටු අගෙහි
වේදනා කෙළවර
අහසින් ද පොළවෙන්ද සමුගෙන
කහ පාට මල් පෙති ගිලිහුණි
අහසවත් පොළවවත් නො දැනම
මල් වැළඳ මහ පාර මියැදුණි

තවත් අය දෑත් පටලා එහි එන
කහ මල් පලස විඳ විඳ
එමගෙහි ඇවිද යන
මළගමක් උඩින් බව නො දැනම