Thursday, September 13, 2012


අහසක් දුටිමි අහසේ  ඉර හඳ දුටිමි
කළුවක් දුටිමි අහසට වැහි දෙනු දුටිමි
තරුවක් දුටිමි වැටුනත් එහි එළි දුටිමි
පොළවක් දුටිමි දරු දුක උහුලනු දුටිමි

පලින් පල ගොසින් සිය කූඩුව බැන්ද
රුපුන් වන සතුන්ගෙන් හිරිහැර වින්ද
පෙමින් සුරැකි උන් යන විට පියඹන්ට
නෙතින් කඳුළු නොහෙළා ලෝ දම් වින්ද

වනේ වන බමරු ගුමු දී රොද බඳින
රනේ රන් රුවින් තව අය තුරුළු වෙන
වනේ කොටා හිත ඒ අය යන්ට යන
දිනේ මගෙ පුතේ කියලා හිත හදන

ගලින් නෙළ නෙළා සිවුරට රැළි දුන්නේ
රළින් රළ නඟන වැවකට දිය දුන්නේ
පියෙන් පිය නැඟෙන්නට උරහිස දුන්නේ
මනින්න බැරි තරමට සෙනෙහස දුන්නේ

පාත්තරේ මෙන් රැස් කළ දුක් ගින්නේ
කාත් කවුරුවත් නැති ගිරි දඹ නැම්මේ
පාත් නො කර හිස, දිවි පියවර ගැන්නේ
තාත්තලා ඒ හින්දයි බුදු වෙන්නේ

Exactly one year ago, on the September 13th, that bright evening was wrapped with golden rays of sun.  I was coming out of the office where  I just finished a meeting. I was thousand miles away from home and it was another long day in Ahmedabad. As I was walking out of that building, my mobile was ringing. From the other end came the voice of my husband seemed to be calm and controlled. He was carefully picking up a few words, yet had to tell me those unforgettable words. As I heard them I only could weep and after a few hours I was flying back to Sri Lanka, all alone , feeling left alone by the entire universe, wishing that what I heard to be a lie .

When I reached home it was not where I visited a month ago , where I was sitting on the veranda floor having a chat with him on books , politics , life and everything. A few hours later, he came home, with a smile on face silently telling us how satisfied he was…He had so many things to share with me..but  had gone without waiting for me to listen. He hadn’t thought of saying ‘good bye’ .

 A year passed-365 days of course. Since then I never passed a day without thinking of him, missing him or wanting him so badly. I never will be able to write a poem for him. Neither this small note nor the poem are reflecting him but a tiny effort to give a relief to my own feelings. He is my hero and the legend remains incomplete without the hero. 



  1. Anonymous14/9/12 03:47

    හැඟුම්බර කවිපෙලක්.

  2. ලස්සනයි!

    'පොළවක් දුටිමි දරු දුක උහුලනු දුටිමි' මේ පදේ නම් මාරම මාරයි!